Anne-Monique

Volgens mijn ouders was ‘paard’ het eerste woordje wat ik kon zeggen. Niet voor niets, blijkt.

moontjeGedurende mijn middelbare school periode was ik 6 dagen in de week op de manege te vinden. Eerst om paarden te verzorgen, later om te helpen met lessen en steeds vaker om even in te vallen. Op mijn 15e kreeg ik mijn eerste ‘eigen’ les groepje. Kids die geen beginners meer waren, maar waar ik nog druk mee bezig was om ze vertrouwd te laten worden met alles rondom paarden. Gekke wilde spelletjes in de les, rijden zonder handen, als voor vertrouwen en voor de lol. Op mijn 17e haalde in mijn instructiediploma (ORUN), om ook officieel les te mogen geven.

Toen ik op mijn 18e rechten ging studeren, gaf ik 3 dagen in de week les. Dat was niet altijd te combineren, maar zolang de studie het toe liet, ben ik ermee door gegaan. Zelfs tijdens mijn vierde jaar, het jaar waarin ik bezig was met mijn master Notarieel Recht, gaf ik nog een dag les ernaast. Te leuk om op te geven. En wat een voldoening als je de trotse gezichten van mensen ziet die net, met hun paard, een angst hebben overwonnen!

Op mijn 22e vertrok ik voor een jaar naar Australië, waar ik terecht kwam op een Jackaroo School. Op deze cowboycursus heb ik uiteindelijk een half jaar gewerkt en de tijd van mijn leven gehad. Elke week een nieuwe groep enthousiaste studenten en backpackers, die we in een week leerden wat het was om een cowboy te zijn. Een onderdeel hiervan was grondwerk met de paarden en het rijden zelf. Maar, dit ging er op een hele andere manier aan toe dan ik gewend was. Hier communiceerden we met lichaamstaal en gebruikten we een natuurlijke methode, die paarden onderling ook toepassen. Het duurde niet lang voor ik compleet om was. Het is zo enorm prachtig om te zien hoe snel wilde paarden je vertrouwen, als je maar eerlijk, geduldig, natuurlijk,  (p)aardig en consistent bent. Er ging een wereld voor me open.

Terug in Nederland had ik wat moeite met aarden, waardoor ik na 2 maanden weer vertrok. Naar Oostenrijk dit keer. Ik kwam terecht op een prachtige plek in de bergen, waar ik uiteindelijk in 7 maanden tijd enorm veel geleerd heb. De eigenaren van het pension waar ik werkte, waren mijn allerbeste coaches en ik werd liefdevol, maar consequent getriggerd en uitgedaagd om mezelf te ontwikkelen. Dat was niet altijd makkelijk, maar oh, wat ben ik blij dat ik er toen zo vol voor ben gegaan.

CIMG6349

Halverwege mijn tijd in Oostenrijk ontmoette ik daar iemand die nogal in de knoop zat met haar eigen paard. Ze vertrouwde haar paard niet meer en stond op het punt deze te verkopen. We raakten aan de praat en besloten een aantal keer gezamenlijk met het paard te gaan werken. Binnen no-time had ik door wat het probleem was. Mens en paard begrepen elkaar niet meer en door deze miscommunicatie was het vertrouwen beschadigd. Beiden wisten niet waar ze aan toe waren en hoe ze op elkaar moesten reageren. Ik kon vrij snel mijn vinger op de zere plek leggen en de eigenaresse laten inzien, wat haar gedrag voor invloed had op het paard. Door wat simpele lessen en tips, zag ik hun relatie veranderen. Ik zag een vertrouwensband ontstaan en een leider opstaan. Waanzinnig mooi om te zien.

Gedurende die tijd kwam ik er voor het eerst achter dat er een beroep bestaat, waarin je mensen kan coachen, door de inzet van paarden. Doordat paarden heel eerlijk en direct op je gedrag reageren, zijn het super spiegels. Eigenlijk was dat wat ik zojuist ook had ontdekt. Dit beroep bleef in die periode steeds weer voorbij komen. Tot ik er van overtuigd was, dat dit mijn roeping was.

Terug in Nederland ben ik aan de lange zoektocht begonnen, naar de juiste opleiding tot ‘Paardencoach’. In 2012 begon ik de opleiding Systemisch Coachen met Paarden, bij Bureau Wind. Tegelijkertijd ging ik als working student aan de slag bij voormalig Parelli Natural Horsemanship instructeur Eddy Modde. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik nog beter leerde lezen wat de paarden aangeven, en heeft mijn overtuiging bevestigd en mijn passie aangewakkerd. Als je bereid bent echt naar jezelf te kijken, al die laagjes die je om je heen opgebouwd hebt één voor één letterlijk te ont-dekken, dan kan een paard hierbij de beste hulp zijn, die je je maar kan bedenken!

In 2013 richtte ik mijn eigen bedrijf op. Sindsdien combineer ik mijn passie voor paarden, met die van het lezen van (paarden-)lichaamstaal en het helpen. In januari 2015 ben ik begonnen met de Instructeursopleiding van Marion Alblas. Hier heb ik van alles over de Academische Rijkunst en het in balans krijgen van je paard geleerd. Het spelen met de paarden deed ik al, dit zorgt voor een emotionele balans. Door de tools van het rechtrichten kan ik je nu ook helpen je paard fysiek in balans te brengen. In 2016 raakte ik geïntrigeerd door de enorm respectvolle manier van omgaan met paarden, van Chris Irwin. Ik verdiep me momenteel meer en meer in deze methode en ben keer op keer geraakt door de eerlijke, natuurlijke en respectvolle manier van werken.

Daarnaast ben ik meer en meer bezig met mensen helpen om hun paard te begrijpen. Dit doe ik vooral door te helpen met trailerladen, maar ook door het trainen van andermans paarden en het geven van lessen. Naast dat de combinaties hierdoor samen groeien, is dit eigenlijk ook een manier om zelf te groeien: dit allemaal door de hulp van het bijzondere, sensitieve paard!